Erkentelijk
Mijn vader Jos was tot zijn overlijden lid van twee schrijfkringen, o.a. het Nederlandse Myriade.
Myriade bestaat intussen 23 jaar en ze zijn toe aan hun honderdste thema-bijdrage-bespreking. Naar aanleiding hiervan brengen zij een bundeltje gedichten uit, dertig gedichten uit honderd rondes onder de titel ‘Dichter bij elkaar’.
Daarin is ook de laatste bijdrage van mijn papa gepubliceerd. Dat gedicht heet ’Tovermeisje’. Eigenlijk gaat het over mijn overleden dochtertje maar dat wisten zij niet. Ik ben er heel blij mee. Myriade toont daarmee een warm hart voor mijn vader.
Soms komt Elke dansen in mijn tuin,
wanneer de zonnegloed de lucht vibreren doet,
wanneer mijn moede ogen regenbogen zien
en vlekken, kringen, gekleurde ringen,
eerst ben ik verblind, het voelt als koorts,
dan langzaam krijgen lijnen vorm en zin,
er groeit een beeld, haar beeld als kind
nu gaat ze dansen, gewichtloos draaien,
haar waaierende haren, haar gracieuze handen
lijken vlinders die spelen in de wind
het is een wonderbaar gezicht, een ervaring
die maar even duurt, de dans vertraagt,
het beeld vervaagt en lost zich op in licht
ze is nu twintig, mijn mooie tovermeisje,
ze is al groot… zo had het moeten zijn
maar toen reeds wilde ze niet blijven
en nu al twintig jaar is Elke dood.
Jos Voeten – 10 mei 2007
De verhalen en gedichten van Jos zijn postuum gebundeld in het boek ‘Hier en daar, waan en waar’.
Elisamedia 